درشهرستان نی ریز، زارعین تمایل ویژه ای به کشت پسته پیدا کرده اند. میزان تولید پسته درسال زراعی 77-1376، 5000 تن بوده که حدود 95 درصد از تولید پسته استان فارس را به خود اختصاص داده است. بنابراین بررسی اقتصادی کشت پسته دراین منطقه بسیار با اهمیت می باشد. هدف از این مطالعه تهیه یک راهنما برای اتخاذ تصمیمات تولیدی، تعیین بازده، هزینه بالقوه و تنظیم بودجه مزرعه می باشد. علاوه بر آن سودآوری کشت پسته از روش تحلیل فایده - هزینه مورد بررسی قرار گرفت. برای انجام این مطالعه، نمونه ای شامل 180 تولید کننده به کمک روش نمونه گیری خوشه ای دو مرحله ای انتخاب شد. اطلاعات مورد نیاز از طریق پرسشنامه درسال زراعی 77- 1376 جمع آوری گردید. دراین مطالعه از روش تحلیل ارزش کنونی جهت ارزیابی اقتصادی استفاده گردید. نتیجه اساسی نشان داد که ارزش کنونی خالص طرح با نرخ بهره 18 درصد مثبت و برابر 985986862 ریال و همچنین نرخ بازده پروژه ( کشت 100 هکتار پسته) 25.6 درصد می باشد که درمقایسه با نرخ رسمی اعتبارات بلند مدت بانکی (18%) این پروژه سود آور است.

مواد معدنی بخش عمده ای از نهاده های صنایع است. وجود مواد معدنی فراوان زمینه ساز رشد و توسعه صنعتی است. به دلیل پایان پذیری منابع، استفاده بهینه از آنها اهمیت فراوانی دارد. فراوانی مواد معدنی گوناگون از مزیت های ایران است. مجتمع مس سرچشمه بزرگترین و مهمترین معدن کشور در این زمینه است. با توجه به نقش و اهمیت این مجتمع، در این تحقیق فعالیت های این مجتمع از بعد هزینه - فایده بررسی شده است. بدین منظور از دو معیار ارزش خالص فعلی (NPV) و نسبت فایده به هزینه (BCR) استفاده شده است. استخراج این شاخص ها نشان دهنده مقدار ارزش حال خالص جریانات نقدی مجتمع طی دوره 80-1370 به میزان 56846 میلیارد ریال و نرخ بازدهی داخلی 31.5 درصد است. برای دوره 90-1384 ارزش حال خالص این مجتمع 5313 میلیارد ریال برآورد شده است. بنابراین، فعالیت های مجتمع مس سرچشمه دارای توجیه اقتصادی بوده است. در این مطالعه از روش تحلیل حساسیت به منظور تعیین اثر نااطمینانی هر یک از متغیرها بر مدل نیز استفاده شده است.

گرایش جهانی به سمت اقتصاد دانش محور در دهه های اخیر، سرمایه انسانی و نیروی کار موثر را به یکی از اصلی ترین متغیرهای مدل های رشد تبدیل نموده و باعث افزایش تمایل دولت ها و افراد به سرمایه گذاری درآموزش عالی شده است. به طور کلی، تلقی نمودن آموزش عالی به عنوان نوعی سرمایه گذاری و گسترش و توسعه نظام های آموزشی از یک سو و رشد فزاینده سهم آموزش از تولید ناخالص ملی و بودجه کشور از سوی دیگر، توجه اقتصاددانان و برنامه ریزان را به بررسی میزان اثربخشی فعالیت های آموزشی معطوف ساخته است. یکی از تکنیک های موثر در این زمینه تحلیل هزینه – فایده است که بر اساس آن برنامه ریزان می توانند در مورد تخصیص منابع به آموزش عالی در سطوح مختلف تصمیم گیری کنند. در این مطالعه بر اساس روش هزینه-فایده به برآورد نرخ بازده خصوصی و اجتماعی آموزش عالی در گروه علوم انسانی پرداخته شده است. برای این منظور از دو روش پیش از اجرا و پس از اجرا استفاده گردیده است. در روش پیش از اجرا با استفاده از اطلاعات جمع آوری شده از درآمد انتظاری دانشجویان کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترای گروه علوم انسانی دانشگاه تبریز به برآورد نرخ بازده خصوصی انتظاری مبادرت شده است. همچنین در روش پس از اجرا بر اساس اطلاعات جمع آوری شده از کارمندان دولتی با مدرک تحصیلی گروه علوم انسانی، میزان نرخ بازده خصوصی تحقق یافته محاسبه شده است. در انتها و با محاسبه نرخ بازده اجتماعی برای دوره های کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا این نتیجه حاصل شده که نرخ بازده در هر سه سطح منفی است. این امر نشان دهنده عدم بازده مناسب سرمایه های انسانی در کشور است.

تاریخ فناوری حمل و نقل حاکی از کاربرد فزاینده نیروی غیرزنده عمدتا با اشاعه وسایل نقلیه موتوری شخصی است که با سوخت فسیلی به حرکت درمی آیند. با نگاهی عمیق تر، این واقعیت هشدار می دهد که انسان در سیر تاریخ چرخ وسایل موتوری را جایگزین مهم ترین عضو حرکتی خود یعنی پا و شهرهای معاصر توان حرکت بدون اتکا بر وسیله نقلیه را از انسان صلب کرده اند. این مقاله علاوه بر بررسی سابقه موتوریسم به عواقب و هزینه های سنگین انسانی و محیطی روند مذکور می پردازد.

سابقه و هدف: نیاز روز افزون به صنایع داروسازی و یا فرآوری محصولات دارویی با منشاء گیاهی، و همچنین لزوم توجه به کشت و افزایش سطح زیر کشت گونه های دارویی بسیار محسوس شده است. در ایران بیشتر گیاهان دارویی مورد استفاده از رویشگاه اصلی آنها برداشت می شوند که افزون بر افزایش فشار و تخریب رویشگاه، محصول گردآوری شده نیز به دلایل مختلف خالص نبوده و کیفیت مطلوبی ندارند. در صورت زراعی کردن و کشت گونه های دارویی و تعیین میزان سود خالص و مواد موثره آنها، می توان آنها را به عنوان کشت جایگزین گیاهان رایج در مناطق مورد نظر مطرح کرد. بنابراین هدف اصلی این بررسی اقتصادی کردن کشت گیاهان دارویی بوده است. مواد و روش ها: در این پژوهش گونه های گیاهی مهم دارویی که در استان خراسان رضوی کشت می شوند، مانند؛ خاکشیر، گل گاو زبان، زیره سبز، ، شوید، مرزه، خوردانه و شیرین بیان بررسی شدند. روش گردآوری آمار و اطلاعات به دو روش اسنادی و پیمایشی در سال 1391 بوده است. جامعه آماری این پژوهش کشاورزانی بودند که گیاهان دارویی در استان خراسان رضوی کشت می کردند، با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای(ناحیه ای)، شهرستان سبزوار و بخشی از شهرستان نیشابور به عنوان ناحیه مورد بررسی انتخاب شدند. داده های به دست آمده با استفاده از تحلیل فایده-هزینه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته و تحلیل سود آوری آنها نیز انجام و تفسیر شده است. نتایج و بحث: نتایج پژوهش نشان داد، میانگین کل هزینه تولید گل گاو زبان، خاکشیر، زیره سبز، شوید، مرزه، خوردانه و شیرین بیان به ترتیب در حدود 66، 4/7، ، 4/11، 7/57، 8/13، 5/8 و 4/9 میلیون ریال در هر هکتار و میانگین درآمد کشت این گیاهان در هر هکتار به ترتیب در حدود 514، 68، ، 2/58، 343، 80، 15و 51 میلیون ریال بوده است. گل گاو زبان، خاکشیر، زیره سبز، شوید، مرزه، خوردانه و شیرین بیان به طور میانگین به ترتیب حدود 448، 60، ، 8/46، 285، 66، 7 و 42 میلیون ریال سود برای کشاورزان در هر هکتار داشته است. بیشترین هزینه تولید در میان گیاهان مورد ارزیابی مربوط به گل گاو زبان و شوید، و کمترین هزینه تولید مربوط به خاکشیر و پس از آن خوردانه می باشد. بیشترین درآمد نیز مربوط به گل گاو زبان و کمترین درآمد مربوط به خوردانه بوده است. گل گاو زبان با داشتن بیشترین هزینه به علت درآمد خوبی که داشته دارای بیشترین سود بوده و کمترین سود از آن کشاورزان تولید کننده زیره است. نسبت هزینه-فایده در مورد همه ی گیاهان دارویی بالاتر از یک بوده و گویای آن است که کشت انواع گیاهان دارویی دارای توجیه اقتصادی می باشد. بیشترین نسبت هزینه-فایده مربوط به خاکشیر با 14/9 و مزره با 65/7 است که نسبت بسیار بالایی می باشد. کمترین این نسبت مربوط به خوردانه با 69/1 است. نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان می دهد که کشت گیاهان دارویی مورد بررسی، نخست اینکه دارای هزینه-فایده بالاتر از یک و در نتیجه دارای سود اقتصادی بوده و دوم اینکه برای کشت هر هکتار گیاهان دارویی نسبت به دیگر گیاهان زراعی و باغی نیاز به آب مصرفی کمتری دارد. لذا کشت گیاهان دارویی به کشاورزان توصیه می شود.